Wanneer de misantroop in mij de overhand krijgt spendeer ik vooral tijd met papieren vrienden. Het jaar is nog geen maand oud, maar ik kan de boeken die ik heb uitgelezen al niet meer op twee handen tellen.
Thomas Pynchon is mijn nieuwste obsessie. Zijn boeken zitten ramvol met bizarre karakters en verhaallijnen die een verkeerde afslag nemen, maar uiteindelijk toch op dezelfde bestemming als de rest aankomen. Historische gebeurtenissen vult Pynchon naadloos aan met fictie, tot je als lezer niet meer weet wat waargebeurd is en wat niet. Het is een overweldigende ervaring zijn boeken te lezen. Hij laat zoveel informatie tussen de regels vallen dat ik Vineland voor de tweede keer aan het lezen ben en nog steeds niet helemaal het idee heb dat ik het begrijp.
In The Crying of Lot 49 van Pynchon komt de vrouwelijke hoofdpersoon midden in de nacht in een homobar in San Fransisco een naamloze man tegen met opvallend grote oren, zijn blik op oneindig en een gezicht vol acne. Hij vertelt haar dat hij lid is van een gezelschap dat mensen helpt ‘the worst addiction of all’ te weerstaan en te overwinnen. ‘The whole idea is to get where you don’t need it.’
Hij is lid van de Inamorati Anonymous, een hulplijn om van je verliefdheid af te komen. Als je belt sturen ze iemand langs die net zo lang bij je blijft tot de verliefdheid uit je hoofd gepraat is en je weer bij zinnen bent. Er zijn geen praatgroepen en nooit komt twee keer dezelfde persoon langs, om te voorkomen dat er iemand in katzwijm valt.
Een soort AA, maar dan voor mensen die verliefd zijn. Pynchon moffelt het weg in een verhaallijn die de weg kwijt raakt, maar wat een fantastisch idee. Ik wil ook bij de Inamorati Anonymous. Waar meld ik me aan?
Inamorati Anonymous 