Overdreven

Ik hoor je denken. “Ester, je overdrijft. ‘Een olympiade aan voortslepende ellende‘. Zo erg kan dat nooit geweest zijn.”

De eerste man waar ik ooit mee matchte op Tinder zat op een gesloten psychiatrische afdeling toen hij mij naar rechts swipete. Dat had hij er even niet bij vermeld op zijn profiel. Onze eerste date was na drie weken, toen hij koud een paar dagen uit de psychiatrische inrichting ontslagen was. Dat hij daar gezeten had vertelde hij me pas na een maand of twee, toen ik voorzichtig vragen begon te stellen bij een paar van zijn karaktertrekken die me niet helemaal gezond leken. Toen hij me vervolgens uitlegde dat hij er zes maanden inrichting op had zitten omdat hij herhaaldelijk uit pure wanhoop en frustratie zijn hoofd tot bloedens toe tegen de muur kapot geslagen had, leek het me beter er een punt achter te zetten.

Ik dacht dat het in Antwerpen beter zou gaan. Grotere stad, meer mensen, meer keuze. Ik bleef hangen aan Jan: muzikant, kunstenaar en – zo bleek later – all-round klootzak. Maandenlang struinden we samen kroegen, concertzalen en musea af. Overal kende Jan mensen, zijn Facebookprofiel was een dagboek van groepselfies. Op een dag kreeg ik een berichtje van een gezamenlijke kennis. ‘Ik zie je de laatste tijd veel op foto’s met Jan. Je weet dat hij getrouwd is, toch?’ Zijn vrouw woonde bij me om de hoek. In een huis waar ik vaak geweest was, vaak was blijven slapen ook. Nooit had ik er een spoor van een andere vrouw ontwaard, nooit had ik me afgevraagd waarom de bovenste verdieping van het huis afgesloten was. Daar moest nog verbouwd worden, had Jan gezegd.

Ik was van de hele geschiedenis met Jan een beetje achterdochtig geworden, maar het mantra van Jan’s opvolger stelde me keer op keer gerust: ‘ik wil maar één iemand en dat ben jij’. Michel was lief, grappig en we praten over alles. Hij was eerlijk en open, maakte van zijn hart geen moordkuil. Vanaf dag één waren we hele weekenden bij elkaar. Op een bloedhete zomerdag, we waren een maand of tien samen, ging Michel na een paar uur opeens terug naar huis, omdat hij zich niet lekker voelde. Het duurde even voordat ik er achter kwam dat hij mijn sleutels van zijn huis had meegenomen. Ook zijn plankje in mijn kledingkast bleek leeg. Toen ik hem belde kreeg ik geen gehoor. Op mijn berichtje antwoordde hij: ‘dit hoeft voor mij niet meer’.

Een week later kwam hij spullen terugbrengen en vroeg ik hem in totale staat van verwarring hoe hij zijn plotselinge vertrek aan andere mensen uit had gelegd. Dat had hij niet, want hij had nog tegen niemand gezegd dat we uit elkaar waren. Ook niet tegen zijn ouders, bij wie hij ondertussen al weer een avond of drie aan de eettafel had gezeten. Michel heeft me nooit uitgelegd waarom hij is weggegaan.

Overdreven allemaal he?