Tijdens het schrijven van mijn vorige post had ik het idee dat ik iets vergeten was. Dat was ik ook. Deels, want het hoort niet bij de olympiade, maar zat er ongeveer vijftien jaar voor.
De tijd van de spotgoedkope vliegtickets door Europa was net aangebroken. Samen met mijn beste vriend vloog ik het halve continent af, vooral veel naar Londen. Tijdens een van onze avondjes uit daar kwam ik Owen tegen. Ik werd verliefd en was steeds vaker in de Britse hoofdstad te vinden. Na een maand of zes besloten Owen en ik dat ik in Londen zou komen wonen. Daarna was misschien Owen’s thuisland Australië een optie.
Ik stopte met mijn opleiding, zegde mijn huur op en verkocht mijn huisraad. Maar toen ik met een rugzak vol kleren en toekomstplannen bij Owen voor de deur stond bleek hij ook al maanden een relatie met zijn huisgenote te hebben. Ik ben niet zo goed in delen, dus ik vertrok naar een hostel en zocht mijn eigen weg. Dat lukte vrij aardig.
Wat volgde was ongetwijfeld de meest extravagante tijd uit mijn leven. Diners van 1.000 Britse pond per persoon, champagne drinken in een openlucht bubbelbad met uitzicht op de Houses of Parliament en ritjes door NW1 achter het stuur van een appelgroene Lamborghini. Allemaal op kosten van investeringsmaatschappijen die hoogstwaarschijnlijk de financiële crisis niet overleefd hebben. Maar dat zijn verhalen voor een andere keer.
Toen ik het jaren later met een van de olympiasten over vreemdgaan had schoot Owen me ineens weer te binnen, al kon ik niet op zijn naam komen. Pas na een fietstochtje langs mijn oude huis in Londen kwam die bovendrijven. Het kan even duren, maar zelfs de grootste klootzakken en hun lepe streken vergeet ik blijkbaar. Het slijt.
Inamorati Anonymous 